یه اتاقی باشه گرم گرم.روشن روشن.تو باشی منم باشم.کف اتاق سنگ باشه سنگ سفید.تو منو بغل کنی که نترسم که سردم نشه که نلرزم.اینجوری که تو تکیه دادی به دیوار پاهاتم دراز کردی منم اومدم نشستم جلوت و بهت تکیه دادم.با پاهات محکم منو گرفتی دو تا دستاتم دورم حلقه کردی بهت میگم چشمهاتو می بندی؟میگی آره چشمهات می بندی.بهت میگم برام قصه میگی تو گوشم؟میگی آره بعد شروع می کنی آروم آروم تو گوشم قصه گفتن یه عالمه قصه ی بلند و طولانی که هیچ وقت تموم نمیشه.میدونی؟می خوام رگ بزنم.تو چشماتو بستی نمیدونی من تیغ از جیبم در میارم نمیبینی که سریع می برم.نمیبینی خون فواره می زنه رو سنگای سفید.نمیبینی که دستم می سوزه لبمو گاز می گیرم تا نگم آآآآخ تا چشمهاتو باز نکنی و نبینی.تو داری قصه میگی.دستمو میزارم رو زانوم.خون از دستم میریزه رو زانوم از زانوم میریزه رو سنگها.قشنگه حرکتش حیف که چشمهات بسته است و نمیبینی.تو بغلم کردی میبینی که سردم شده محکم تر بغلم می کنی تا گرم شم.میبینی نا منظم نفس می کشم تو دلت میگی آخی دوباره نفسش گرفت.می بینی هر چی محکم تر بغلم می کنی سردتر میشم.میبینی دیگه نفس نمیکشم.چشمهات باز می کنی میبینی من مردم.می دونی؟؟من میترسیدم خودمو بکشم.از سرد شدن از تنهایی مردن از خون دیدن.وقتی بغلم کردی دیگه نمیترسیدم.مردن خوب بود آروم آروم.گریه نکن دیگه من که دیگه نیستم چشمهاتو بوس کنم بگم خوشگل شدیا بعدش تو همون طوری وسط گریه هات بخندی.دلم میشکنه.دل روح نازکه.نشکونش خب؟؟؟؟